Rytuały i ceremonie

Jednym z elementów naszej wiary i życia są rytuały. To właśnie one są najważniejszą częścią wszelakich uroczystości. Większości przewodniczą kapłani (jeśli ich nie ma, to obowiązki przejmują medycy lub alfy), jednak są też takie, w których niezbędna jest obecność szamana lub specjalnie wyznaczonego kapłana. O wszystkich najważniejszych rytuałach możesz przeczytać poniżej.

Rytuały związane z życiem wilka (obowiązkowe)

RYTUAŁ WPROWADZENIA - zwykle przechodzą go szczeniaki mające nie więcej niż pół roku, jednak możliwe jest też przeżycie go w starszym wieku. Oznacza on przejście pod milczącą opiekę Euchaesa - patrona żywych. Niemożliwe jest przeżycie tej uroczystości więcej niż raz. Rytuał przeprowadza kapłan, który naciera czoło szczeniaka specjalną mieszanką startych ziół, liści z Drzewa Caprei i wody z Sadzawki Sharand. Gdy młody wilk zostanie namaszczony, każdy członek watahy jest zobowiązany dotknąć dłonią/łapą jego czoła. Symbolizuje to włączenie do wspólnoty. Szczeniak tego dnia otrzymuje również naszyjnik z glinianymi, kolorowymi paciorkami.

CEREMONIA WYBORU - jest to najważniejszy dzień w życiu każdego wilkołaka. Symbolizuje on odejście spod opieki Aparine i wybranie własnego, życiowego patrona. Zazwyczaj rytuał jest przeprowadzany w noc przed dziewiątymi urodzinami młodego wilka. Wieczorem jest organizowane wielkie ognisko, którego wygasanie jest symbolem mijającego czasu i odchodzenia od patronki szczeniąt. Członek ma również za zadanie umieścić naszyjnik otrzymany przy Rytuale Wprowadzenia do odpowiedniej misy, z której każda symbolizuje jednego z bogów (ziemia pokryta zasuszonymi liśćmi - Caprea, ptasie pióra - Aurin, patyki zebrane obok Miejsca Przodków - Euchaes, rozżarzone drewno - Aparine, woda - Oscen, szare kamienie - Sharand, drobinki kryształów - Luatrin, kości - Ihax, złoty piasek - Jishuth, igły z drzewa iglastego - Roen, czaszki małych zwierząt - Zotruin, czarne kamienie - Econ). Wybór misy oznacza wybór swojego patrona. Następnie szaman dotyka nosa zainteresowanego, mówiąc przy tym: Witaj, <imię wilkołaka>. Przyjmij boskie błogosławieństwo jako dojrzały wilk. Niech twój patron będzie z tobą teraz i na zawsze. Od tego momentu zaczyna się pełnoprawna uroczystość urodzinowa, trwająca najczęściej do późnej nocy, czasem nawet świtu. Rankiem jubilat udaje się do alfy, by wybrać swoje nowe stanowisko.

OSTATNIE POŻEGNANIE - to rytuał, którego nikt z nas nie przeżyje osobiście. Odprawia się go po śmierci wilkołaka w ramach pożegnania się z jego duszą. Obrzędom przewodniczy kapłan, który dotyka nosa i czoła zmarłego specjalnym bukietem złożonym z zasuszonych ziół. W tym czasie członkowie watahy miarowo uderzają łapami o ziemię - najpierw coraz szybciej, by potem stopniowo zwalniać, aż Miejsce Przodków pogrąży się w ciszy. Na koniec szaman owija wokół łapy/dłoni (zależy od formy, w której umarł) zmarłego gliniany naszyjnik i dotknąwszy po raz ostatni jego pyska/twarzy, odchodzi. Tak, jak podczas Rytuału Wprowadzenia, tak i tego dnia każdy wilkołak dotyka czoła zmarłego, cicho się z nim żegnając.

Rytuały związane z życiem wilka (w zależności od jego wyboru)

POWIĄZANIE DUSZ - to uroczystość, która szczególnie dotyczy dwójki dorosłych wilkołaków. Polega na przysięganiu sobie miłości i wierności na całe życie przed bogami. Odbywa się w wybranym przez samych zainteresowanych miejscu i nie musi być wydarzeniem publicznym. Para ma za zadanie związać ze sobą dwa sznurki, które symbolizują ich dusze. Następnie mają stanąć tuż przed sobą, niemal stykając się nosami i powtarzać za kapłanem przysięgę: Obiecuję ci przed wszystkimi bogami, że będę ci wierny/wierna do końca oraz że będę cię kochać niezależnie od okoliczności, w zdrowiu i w chorobie, w szczęściu i w rozpaczy. Zawsze. Kiedy skończą, kapłan mówi: Niech Roen ma was w swojej opiece. Po tych słowach para może się pocałować.

WRÓŻBY - to właściwie nie żaden rytuał, lecz element poznania przyszłości ściśle związany z bogami. Wilkołak może odwiedzić kapłana lub szamana i poznać swoją przyszłość. Kapłan/Szaman dotyka łapy/dłoni swojego "klienta", następnie jego czoła i powiek. Zainteresowany musi wybrać jedną z rozstawionych na stole rzeczy, nie otwierając oczu. Na podstawie jego wyboru wykonujący obrzędy odczytuje wróżbę.